|
ديروز بهمن کنعانی با سخنرانی زيبای پايانی خود که مرا به ياد سخنرانی های نديمی انداخته بود و با قدردانی از او و توانمنديهايش ، در جلسه ی توديع و معارفه ، از بخشداری لاهيجان خداحافظی کرد ، هنگامی که در انتها با ذکر خاطره ائی از شهيد کريمی گفت . خدا را شکر - خدا را شکر و خدا را شکر از اينکه توانستم قسمتی از بار مردم را به دوش کشم و امروز اين بار را بر دوش برادر ايمانی ديگرم قرار دادند
و امروز زمزمه های فراوانی بود برای ديگرانی از جنس ما و نيز من حتی . و اين شعر که نميدانم از کيست شده وِرد زبانم و با خود زمزمه ميکنم مرتب
زندگی صحنه ی يکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه ی خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته بجاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد
|
