مطلب چند وقت پيشم با عنوان " گیلانی ها در افغانستان و پاکستان " در شماره ی 1358هفته نامه کایر (ويژه ی شرق گيلان ) درروز شنبه 25 آبان ماه چاپ شد . من همواره نگران درج مطالبم در روزنامه ها و نشريات کاغذی هستم و از اين بابت نه خیلی ولی به ميزانی حس بد ميگيرم و اين شايد بدين دليل است که بايد پاسخگوی طيفهای وسيعی از جامعه باشی که هر کدام از ظن خود به آن مينگرند و آن را ميفهمند . آن وقت تو بايد در قامت يک نويسنده يا محقق در مقام جواب برائی که من حداقل وقت اين کار را ندارم . من برای دلم مينويسم و آنگاه با چاپ دل نوشته ات سفره ميشود برای همه .عکس بزرگ من هم در ميان متن چاپ شده ، به قول جوانها، بسيار تابلوست و از اصول روزنامه نگاری حرفه ائی بدور .

باری به هر جهت چاپ اين نوشته ميتواند عکس العملهای متفاوتی را با خود به همراه داشته باشد . مثلاً تاريخ دانان و تاريخ خوانان ممکن است به اعداد سالها و پيوست تاريخی مطلب انتقاد کنند - اهالی فقه و روحانيان و مذهبيون به شيعه بودن عبدالقادرو صوفيان يا حتی سيد يوسف رضا و پير اسحق و... هر چند که من در اين باره به وضوح ابراز عقيده نکرده ام و البته بسياری هم نميدانند که صوفيان بلاخره به شيعه نزديک ترند یا به اهل سنت و ... ،  اما من به جهت توضيح بايد گفته باشم که من نه تاريخ مينويسم و نه آنچنان تاريخ خوانم ونه آنچنان محقق در امور مذهبی . همه ی آن نوشته ها به واقع دل نوشته هائی بودند برای شناخت هويت مان . برای شناخت بزرگی بزرگانمان در تاريخ ايران و منطقه . برای اينکه به گيلانی امروز اکثراً خود کم بين بنمايانم که اجداد ما بزرگی ميکردند در اين سرزمين  و ما نيز ميتوانيم اگر بخواهیم . و سرانجام اينکه هر گيلانی ایرانی ، بعد از اين ، در هربار گوش کردن به اخبار گيلانی های پاکستان و افغانستان ، آن را فرصتی برای تحقيق بيشتر اين  موضوع و خوشحال خواهم شد اگر بدهد به من تا با نامشان بگذارم اين گذرگاه