صبح را با عبداله شروع میکنم ، آن هنگام که نم نم با لباس سبز شهرداری، میآید به پیشم و با جمله ی " پسر دائی شودری " پیش رویم ایستاده است و میگوید فلانی مرده . میدانستم اما به گونه ائی مینمایانم که تازه از او شنیده ام . عبداله در ادامه لبخند میزند و با مز مزه میگوید . " می ماشینه پیدا گودم " ولی اینبار واقعاً خوشحالم که او توانسته پراید خسته اش را بعد از حدود 20 روز از دزدیده شدنش پیدا کرده است .اصلاً چنین روزی را امید نداشتم . دستانش را برای خداحافظی و شادباش مجدد میفشارم و ادامه میدهم تا از کنار خانه ی قبلی بگذرم . خانه ائی که ناباورانه دیگر هیچ وقت دلتنگش نشدم

یکی به از صد هزار برای مردی مصداق دارد که در نوبت جلوی من تعداد 40 قرص نان لواش میگیرد و حالم را در اول صبح به هم میزند و بعد آقای شین  در تماسی ، به امید فرداها و وعده ها  ، برحذرم میدارد از سر به سر گذاشتن آقای قین. در دلم میخندم . به کسی  که اینگونه در مورد من میپنداردد. مدتی است که عطای بهشت دمکراسی را به لقای عقوبت سیاسی بخشیده ام و نیستم . هستم ولی نیستم و از خود میپرسم  تا کی باید اینگونه باشم . من در اینجا هویت دارم .کم کم  احساس دوری از آن به من دارد دست میدهد . باید باشم ، با لحاظ همه  ی محدودیتها . به گونه ائی که به کسی بر نخورد. عبداله خوشحال باشد برایم بس است